Rozmowa Kattela z Nimue
Część transmisji 22/10110
| Kattel | - Moglem go uratowac. |
| Nimue | - Kattel… Przygladam mu sie. |
| Kattel | - Tak jak wtedy w Orleanie, kiedy mielismy szanse i ja zmarnowalismy. |
| Nimue | Zaciskam piesci. |
| Kattel | Przecieram oczy, robie to co pare minut. Moze czesciej. |
| Nimue | - W Orleanie…to byla moja wina - Moglam cie powstrzymac. - Zawolac… |
| Kattel | - Nie posluchalbym. - Wiem o tym. |
| Nimue | - Ja…jednak i tak moglam sprobowac. - Rozumiem, co czujesz w sprawie Snydera. - Kiedys bylam w takiej samej sytuacji. Spogladam przed siebie. |
| Kattel | - Rozumiesz? |
| Nimue | - Przez moja chciwosc zginal ktos mi bardzo drogi. - Ta osoba byla dla mnie kims, takim jak Snyder. |
| Kattel | - Nie wiesz, kim Jack byl dla mnie przez wiele lat… - Prawda? |
| Nimue | - Przybranym ojcem? |
| Kattel | Milkne na chwile. |
| Nimue | - Kims, kto wyciagnal cie z dna |
| Kattel | - Mozna tak powiedziec. - Gdyby nie on, zalamalbym sie po smierci rodzicow. |
| Nimue | - I dzieki niemu, jestes tym, kim jestes. Unosze wzrok. |
| Kattel | - W duzej mierze dzieki niemu. |
| Nimue | - Wiec, mozesz przyjac, ze cie rozumiem. Spogladam na ziemie. Nie lubie wspominac smierci Sabine. |
| Kattel | - Wiec tobie tez… cos takiego sie zdarzylo. |
| Nimue | Zaciskam piesci. - Dawno temu. |
| Kattel | - Nie musimy o tym mowic — dodaje szybko. |
| Nimue | - Pracowalam wtedy jako najemnik. - Moj przyjaciel poprosil mnie o pomoc. - nagroda miala byc bardzo duza. Milcze chwile. - Niestety, to byla pulapka. - Ktos nas zakapowal i …przez to zlecenie zabili moja matke. |
| Kattel | Mrugam i mocniej sciskam splecione dlonie. - Nie moglas o tym wiedziec… |
| Nimue | Mrugam kilkakrotnie. - Byc moze. |
| Kattel | Znowu przecieram oczy. |
| Nimue | - Wiec skad Ty mogles wiedziec, ze Hira porwie Snydera? - I ze tak to sie skonczy? |
| Kattel | - Kiedy Hira wyskoczyl z ognia. - To byl ten moment, zeby zareagowac. - Odepchnac Snydera zamiast samemu odskoczyc. - Zaslonic go. - Zrobic cokolwiek. |
| Nimue | - Snyder byl pod wplywem narkotykow. |
| Kattel | - Zamiast strachu o wlasne zycie. - Myslalem, ze po tym, co przeszlismy, co sie stalo w Orleanie… |
| Nimue | Patrze na niego. - Gdy umarla Sabine…tez tak myslalam. - ze gdy bede miec wybor nie bede myslec o sobie. |
| Kattel | - …ze bede umial poswiecic siebie, kiedy bedzie trzeba. |
| Nimue | Patrze na Kattela. |
| Kattel | Milkne, gdy okazuje sie, ze oboje powiedzielismy to samo. Odwzajemniam spojrzenie Nimue. |
| Nimue | - Ale poswiecic siebie nie jest tak latwo. - jak myslalam. |
| Kattel | - Ciesze sie… z tej jednej rzeczy. - Sama wiesz, z jakiej. |
| Nimue | Robie krok do przodu. - Cieszysz sie? |
| Kattel | - Ze jest ktos, kto to rozumie. |
| Nimue | Usmiech. |
| Kattel | - Pytanie brzmi… |
| Nimue | - Tak? |
| Kattel | - Jezeli ktores z nas stanie przed wyborem. - Ocalic innych albo poswiecic… Nie koncze. - Co wtedy. |
| Nimue | - gdy bedzie sie jezyczkiem u wagi… Wzdycham |
| Kattel | - Co powiedzialas? — nagle staje sie bardzo spiety. |
| Nimue | Patrze lekko zaskoczona. - Nic takiego. - Ktos mi to kiedys powiedzial bardzo dawno temu. - Wraacamy do reszty? |
| Kattel | - Dobrze. Wracamy. |
| Nimue | Kiwniecie glowa. |